منبع پایان نامه با موضوع کامن لا، جبران خسارات، شخص ثالث

دانلود پایان نامه

نگاه مي‌كند. در قصور دادگاه به شيوه انجام عملكرد مدعي عليه نگاه مي كند كه از آن شكايت شده است ولي در مزاحمت، دادگاه به آنچه مدعي عليه انجام داده است و چگونگي دخالت آن در استفاده همسايه از ملکش نگاه مي‌كند . 130
گفتار سوم : اشخاص داراي مسؤوليت مدني
الف- مزاحمت خصوصي
اصولاًً افرادي که در دعوي مزاحمت خصوصي داراي مسؤوليت مدني مي باشند به سه دسته تقسيم مي شوند که عبارتند از:
1- ايجاد كنندگان مزاحمت
ايجاد كنندگان مزاحمت كساني هستند كه سبب پيدايش مزاحمت شده اند . ايجاد كننده مزاحمت حتي اگرپس از شروع مزاحمت ، ديگر در ملك سكونت نداشته باشد مي تواند طرف دعوي قرار گيرد .131 آنچه در بحث مسؤوليت ايجاد كننده مهم مي باشد آن است كه خوانده حتي اگر بيشترين مواظبت را انجام داده باشد مسؤول است . حتي نيازي نيست كه ايجاد كننده مزاحمت نفعي در ملكي داشته باشد كه مزاحمت از آن ناشي شده است و ممكن است مسؤوليت بعد از اين كه طرف زمين را ترك كند نيز ادامه داشته باشد.
به طورمثال: هر گاه در ساختمان يك خانه لامپ هاي قديمي نصب گردد و اين امر موجب مزاحمت شود چنين شخصي تا هنگام بقاي ساختمان مسؤول باقي خواهد ماند حتي بعد از اينكه ملك را فروخته باشد. اين امر ممكن است مشكلاتي را بوجود بياورد و لي راهي براي خوانده جهت پايان دادن به اين مزاحمت وجود ندارد . 132
البته جهت ايجاد مسؤوليت براي ايجاد كننده مزاحمت مي بايست شرايط زير موجود باشد :
1- پيش‌بيني نوع خسارت در هنگام اقدام به مزاحمت
2- توانايي اصلاح وضعيت
با توجه به موارد مذكور مي توان گفت: چنانچه خوانده (ايجاد كننده مزاحمت) در هنگام اقدام به مزاحمت قادر به پيش بيني خسارت مربوط نبوده يا قادر به اصلاح وضعيت موجود ( جهت جلوگيري از تداوم مزاحمت) نباشد ، مسؤول ادامه خسارات نيست. 133
2-ساكنان
دسته ديگري از خواندگان دعواي مزاحمت ساكنان يك ملك هستند . در بيشتر پرونده هاي مزاحمت ساكنان منشأ مزاحمت هستند و طرف دعوي قرار مي‌گيرند. شخص ساكن مسؤول مزاحمت به وجود آمده توسط خودش و خدمتكارانش بر اساس مسؤوليت غير مستقيم است.134 ولي نكته مهم اين است كه در صورتي كه عمل شخص ساكن، منجر به ايجاد مزاحمت شده است مدعي بايد ثابت كند كه شخص ساكن از وجود مزاحمت اطلاع داشته است يا مي بايست اطلاع داشته باشد. 135
در پروندهSedleigh DenfieLd v. Ocallaghan (1940) ، يك خاطي (متجاوز)، آبراهي در شهري در زمين مدعي عليه احداث نمود. سه سال بعد آبراه مسدود شد و ملک مدعي (كه در مجاورت زمين مدعي عليه قرار داشت) غرق آب شد . يكي از خدمتكاران مدعي‌عليه اين نهر را دوبار در سال تميز مي كرد و چون فرض بر اين شد كه مدعي عليه ها از خطر آگاهي داشتند و كاري براي رفع آن انجام ندادند مسؤول مزاحمت شناخته شدند. در اين شرايط مسؤوليت در مواردي بوجود مي آيد كه شخص ساكن با علم به وجود مزاحمت آن را براي اهداف خودش پذيرفته است و بدون انجام اقداماتي براي جلوگيري از آن، آن را ادامه مي‌دهد. 136از طرفي معيار لازم جهت تعيين ميزان مسؤوليت ساکنان بيشتر يك معيار درون گرايانه است تا اينكه يك معيار نرمال برون‌گرا يانه باشد و در تعيين مسؤوليت آنان ، دادگاه بايد هزينه رفع و توازن آن در مقابل منابع ساكنان را در نظر بگيرد و منابع به معني منابع مالي و فيزيكي است.137
از طرفي شخص ساكن مسؤول مزاحمت هاي بوجود آمده توسط يك پيمانكار مستقل نمي باشد مگر اينكه شخص ساكن موظف به انجام يك وظيفه غير قابل اهمال باشد.138
پرونده (1876) Bower v. Peat مؤيد اين مطلب مي باشد. در اين پرونده طرفين مالـك دو خـانـه هـمجوار بودند. مدعي عليه يك پيمانكار را استخدام كرد تا بر روي خانه اش كار كند. در طول دوره كار تكيه گاه خانه مدعي (كه در همسايگي خانه خوانده قرار داشت) بر اثر فعاليتهاي پيمانکار تخريب شد و او عليه مالک اقامه دعوي نمود. مدعي عليه مسؤول شناخته شد چونكه او موظف به انجام يك وظيفه غير قابل اهمال بود. 139
همانطور كه ملاحظه مي شود در پرونده مذكور هر چند خوانده جهت انجام كار هاي خانه يك پيمانكار استخدام كرده بوده و اصولا خوانده مسؤول تقصيرات و افعال صورت گرفته از ناحيه پيمانكار نبوده است ولي چون خوانده در فرض مذكور موظف بوده است كه يك وظيفه غير قابل اهمال را انجام دهد از مسؤوليت مبري نمي شود.
در طول تاريخ يك شخص هيچ گاه مسؤول مزاحمت هاي بوجود آمده توسط قواي قاهره نبوده است. اين امر همرده با اين عقيده و نگرش است كه مالكيت زمين بيشتر منبع حقوق است تا اينكه منبع وظايف باشد ولي رويه قضايي اخير اين نگرش را تغيير داده است . 140
در پرونده (1980) Leaky v. National trust ،خوانده ساكن تپه‌اي شد كه به دليل تغييرات آب وهوايي دچار شکستگي و لغزش مي شد. لذا به دليل تغييرات جوي خرده سنگ‌هايي از تپه مذکور بر روي زمين خواهان ريخت و خواهان از خوانده خواست تا آنها را بردارد. خوانده از مسؤوليت خود سر باز زد. خواهان عليه خوانده اقامه دعواي مزاحمت نمود و به همين دليل طبق حکم دادگاه ، خوانده مسؤول مزاحمت شناخته شد.141
در پرونده مذکور ، هر چند خوانده در ريزش سنگ از تپه هيچ گونه دخالتي نداشت و دليل ريزش تغييرات جوي بود ولي دادگاه بدون توجه به اين موضوع ، خوانده را مسؤول مزاحمت دانست.
در پرونده : Bybrook Barn garden centre v. Kent cc (2001) يك كانال زير زميني در هنگام نصب توسط شورا مناسب بود اما بعد از تغيير در طبيعت منطقه سر چشمه‌ها نامناسب شد و باعث بروز سيل گرديد و به همين دليل عليه شورا اقامه دعوي شد. شورا از وضعيت کانال آگاه بود يا مي‌بايست آگاه مي شد ، به همين دليل مسؤول سيلي شناخته شد كه از يك باران طبيعي ناشي مي‌شد.142
لذا قانون مي تواند بدين صورت تشريح شود كه شخص ساكن در مواردي كه از وجود مزاحمت در ساختمان هاي خود آگاه است يا مي بايست آگاه باشد و اقدامات معقولي براي رفع اين مزاحمت انجام نداده باشد مسؤول مزاحمت هاي ايجاد شده توسط فرد متجاوز يا طبيعت است .143
3- مالكان ( كساني كه اجازه مزاحمت مي دهند)
گروه ديگر از افرادي كه طرف دعواي مزاحمت قرار مي گيرند ، مالكان هستند. قاعده اي كه دلالت بر مسؤوليت صاحب ملك نسبت به مزاحمت هاي انجام گرفته در آن بنمايد مبهم مي باشد. اصل اساسي اين است كه صاحب زمين مسؤول نخواهد بود، چون كنترل زمين به طور کامل از اختيار او خارج است ولي استثنائاتي بر اين اصل وجود دارد . در مواردي صاحب زمين مسؤول مزاحمت بوجود آمده مي باشد كه او قبل از مزاحمت از آن آگاهي داشته يا بايد آگاهي داشته باشد. او همچنين در صورتي مسؤول است كه اجازه مزاحمت از ناحيه او صادر شده باشد . لذا هنگامي كه ملكي به اجاره داده مي شود ، در صورتي كه صاحب ملك ايجاد مزاحمت نموده و سپس ملك را اجاره دهد يا مالك صريحاً يا به طور ضمني به مستاجر اجازه ارتكاب يا ادامه مزاحمت را بدهد مسؤول تلقي مي شود. 144
در پرونده Tetcey v. Chitty (1986) ، انجمن شهر به يك باشگاه چرخ دستي ، اجازه داد تا از زمين او استفاده كند. دادخواست مزاحمت توسط اهالي اطراف به دليل سرو صدا به طرفيت انجمن شهر صورت گرفت. دفاع شوراي شهر در عدم مسؤوليت به خاطر عدم ايجاد مزاحمت و يا عدم اجازه مزاحمت رد شد زيرا مزاحمت نتيجه معمول و لازم چرخ دستي ها بود و از اين رو مدعي عليه به طور آشكار يا غير آشكار با ين مزاحمت موافق بوده است.145
اگر مالك در اجاره زمين از مستاجر تعهدي بگيرد كه مستاجر موجب مزاحمت نشود و اين مزاحمت نتيجه اجتناب ناپذير ملك مورد اجاره نباشد ( مانند پرونده Tetley v. Chitty) صاحب ملك مسؤول نخواهد بود . بنابراين در موردي كه يك مسؤول محلي خانه اي را به خانواده اي اجاره داد بود و آنها متعهد شده بودند مزاحمتي ايجاد نكنند، مسؤول محلي ديگر جوابگوي رفتار اين خانواده قرار نگرفت.146
سؤالي كه در اينجا مطرح مي شود اين است كه چنانچه نقصي در مال موجود باشد كه اين نقص باعث ورود خسارت به مستاجر يا شخص ثالثي گردد مسؤول خسارت وارده چه كسي مي باشد و آيا در اين موارد مي توان مالك را مسؤول دانست؟
در پاسخ به اين سؤال بايد گفت جائيكه مالك حق ورود و تعمير در اجاره را براي خود محفوظ نگه داشته است يا حق انجام اين كار را به طور ضمني داشته باشد مالك مسؤول خواهد بود چه از نقص با خبر باشد نباشد ، مگر اينكه نقص به دليل عملكرد متجاوز يا قوه قاهره باشد يعني به گونه اي نقص قابل انتساب به او نباشد. در مورد اجاره سكونت براي كمتر از 7 سال، يك الزام قانوني براي مالك وجود دارد كه سازه و نما را تعمير كند و نمي تواند از آن كنار گيري نمايد (مواد 14-11 قانون مالك و مستاجر مصوب 1985) .147
براي مالكان ملک نوعي مسؤوليت قانوني نيز وجود دارد . ماده 4 قانون ساختمان معيوب مصوب 1973 بعد از انتقال وظيفه اي براي مالكان بر جاي مي گذارد . مفاد ماده مذكور در مواردي اعمال مي شود كه صاحب ملك مکلف به نگهداري يا تعمير ساختمان ها براي مستاجر مي باشد . در مواردي كه صاحب خانه از عيب مربوطه آگاه باشد يا بايد آگاه باشد وظيفه اي در برابر تمام افرادي كه انتظار مي رود به طور متعارف تحت تاثير عيوب اين ساختمان ها قرار گيرند بر عهده دارد . از اين رو اگرL ساختماني را بهT اجاره دهد و حق ورود و انجام تعميرات محفوظ باشد و در ساختمان عيبي ايجاد شود كهL از آن آگاه است و خسارتي بهN وارد شود ، مالك مجاور يعني Nمي تواند طبق ماده 4 اقامه دعواي قانوني نمايد يا توسط يكي از قواعد استثنايي كامن لا در مورد صاحب ملك قادر به شكايت به دليل مزاحمت شخصي باشد. 148
در پرونده Mint v. Good (1951)، خواهان كودكي بود كه زمانيکه ديوار فرو ريخت در حال راه رفتن در خيابان بود و به واسطه فرو ريختن ديوار آسيب ديد و عليه مالكاني كه مسؤول ديوار بودند اقامه دعوي نمود . دادگاه اعلام نمود كه مزاحمت وجود داشته است و خواندگان مسؤول مي باشند و دادگاه استيناف اعلام داشت كه وظيفه اي براي تعمير ديوار براي مالكان در اين پرونده وجود داشته است. 149
ب- مزاحمت عمومي
خواندگان دعواي مزاحمت عمومي با خواندگان دعواي مزاحمت خصوصي يکسان هستند که عبارتند از : ساکنان ، مالکان و ايجاد کنندگان و نتيجه عمل اين افراد است که منجر به مزاحمت خصوصي يا عمومي مي شود .
لذا اگر عمل افراد مذکور ، همزمان بر کل اجتماع يا همسايگان يا تعداد قابل توجهي از افراد اثر گذارد آن عمل از مصاديق مزاحمت عمومي مي باشد و در غير اين صورت از مصاديق مزاحمت خصوصي است .150
فصل سوم:
آيين رسيدگي،ضمانت اجراو عوامل رافع مسؤوليت مدني ناشي از مزاحمت و ممانعت از حق در حقوق ايران و کامن لا
فصل سوم :آيين رسيدگي،ضمانت اجراو دفاعيات مؤثر درمسؤوليت مدني ناشي از مزاحمت و ممانعت از حق در حقوق ايران و کامن لا
مبحث اول : ضمانت اجراي ناشي از مزاحمت و ممانعت از حق در حقوق ايران و کامن لا
گفتار اول : در حقوق ايران
در اين گفتار به بررسي ضمانت اجراي حقوقي و کيفري ناشي از مزاحمت و ممانعت از حق در حقوق ايران مي پردازيم.
الف – ضمانت اجراي حقوقي ناشي از مزاحمت و ممانعت از حق
در صورت جمع كليه شرايط و اركان مسؤوليت مدني، زيان ديده حق مطالبه جبران خساراتي را كه به او وارد شده است پيدا نموده و عامل ورود زيان نيز ملزم به جبران مي شود .151
در بعضي موارد با رفع مزاحمت و ممانعت از حق ضرر وارده به خواهان

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *