متن کامل – مطالعه تطبیقی ماهیت و آثار حقوقی آپارتاید در اسلام و حقوق بین الملل- قسمت ۱۸

٢ – وارد آوردن صدمات شدید روحى و جسمى بر یک گروه و یا گروههاى نژادى به وسیله نقض آزادى و یا حیثیت آنها و یا شکنجه نمودن، یا انجام رفتار و یا مجازات ظالمان، غیر انسانى و ترذیلى در مورد آنان.
٣ – از طریق خودسرانه و حبس غیر قانونى اعضاى گروه و یا گروههاى نژادى.
ب – تحمیل تعمدى شرایط زندگى بر یک گروه و یا گروههاى نژادى که غرض از آن نابودى تمام یا قسمتى از گروه و یا گروههاى مزبور باشد.
ج – هرگونه اقدامات قانونى و یا اقدامات دیگر که منظور از آنها بازداشتن گروه و یا گروههایى از مشارکت در زندگى سیاسى، اجتماعى، اقتصادى و فرهنگى کشور ایجاد تعمدى شرایطى جهت جلوگیرى از توسعه یک چنین گروه یا گروههایى بخصوص با محروم کردن اعضاى یک گروه و یا گروههاى نژادى از حقوق بشر و آزادیها شامل حق کار، حق تشکیل اتحادیه هاى کارگرى مجاز، حق تحصیل، حق ترک و بازگشت به وطن، حق داشتن ملیت، حق آزاد بودن در رفت و آمد یا اقامت، حق آزادى عقیده و بیان، حق آزادى تشکیل مجمع و یا انجمن مسالمت آمیز.
د – هرگونه اقدام در جمله اقدامات قانونى که منظور از آنها تقسیم جمعیت براساس مرزهاى نژادى از طریق
ایجاد جایگاهها و محله هاى جداگانه براى اعضاء گروه و یا گروههاى نژادى، تحریم ازدواجهاى مختلط در بین اعضاى گروههاى نژادى مختلف، سلب مالکیت ارضى از اعضاى یک گروه یا گروههاى نژادى باشد.
ه – استثمار از نیروى کار اعضاى گروههاى نژادى بخصوص با تکلیف نمودن کار اجبارى به آنان.
و – تعقیب و آزار سازمانها و اشخاصى که مخالف آپارتاید باشند، از طریق محروم نمودن آنان از حقوق و
آزادیهاى سیاسى.
ماده ٣ – مسؤولیت جزایى بین المللى، صرف نظر از انگیزه در مورد افراد و یا اعضاى سازمانها، و مؤسسات و نمایندگان دولت اعم از اینکه در کشورى که این اقدامات انجام گردیده و یا درکشور دیگرى اقامت دارند، طبق شرایط ذیل به اجرا گذارده مى شود
الف – ارتکاب شرکت در تحریک مستقیم و یا مواضعه در انجام اعمال ذکر شده در ماده ٢ این کنوانسیون.
ب – هم دستى مستقیم، تشویق و یا همکارى در ارتکاب جنایت آپارتاید.
ماده ۴ – کشورهاى طرف قرارداد این کنوانسیون تعهد مى نمایند
الف – تدابیر قانونى و یا تدابیر ضرورى به منظور منع و همچنین جلوگیرى از هرگونه تشویق جنایت آپارتاید و یا سیاستهاى مشابه جدایى نژادطلبى و یا مظاهر آن تصویب نمایند، اشخاصى را که مرتکب این جنایت گردیده اند مجازات نمایند.
تصویب تدابیر قانونى، قضایى و اجرایى براى تعقیب، محاکمه و مجازات افراد مسؤول و یامتهم به اعمالى
که در ماده ٢ این کنوانسیون تعریف گردیده است بر طبق صلاحیت خود، خواه این افراد در قلمرو کشورى که در آنجا این اعمال را مرتکب گردیده اند سکنى داشته باشند یا اتباع آن دولت و یا دولت دیگرى بوده و یا فاقد تابعیت باشند.
ماده ۵ – افراد متهم به ارتکاب اعمالى که در ماده ٢ این کنوانسیون بیان گردیده است، ممکن است توسط
دادگاه ذى صلاح هر کشور طرف این کنوانسیون که در مورد شخص متهم داراى صلاحیت قضایى دولت،
محاکمه و یا توسط دیوان کیفرى بین المللى از سوى آن کشورهاى طرف که صلاحیت آن را پذیرفته اند
محاکمه شوند.
ماده ۶ – کشورهاى طرف این کنوانسیون تعهد مى نمایند که تصمیمات اتخاذ شده توسط شوراى امنیت را که هدفش جلوگیرى، منع و مجازات جنایت آپارتاید است طبق منشور سازمان ملل متحد قبول و اجرا نمایند و در اجراى تصمیمات اتخاذ شده توسط دیگر ارگانهاى ذیصلاح سازمان ملل به منظور نیل به مقاصد این کنوانسیون، همکارى نمایند.
ماده ٧ – ١- کشورهاى طرف این کنوانسیون تعهد مى نمایند که گزارشهاى ادوارى در مورد تدابیرقانونى،
قضایى، اجرایى و یا تدابیر دیگرى که تصویب نموده اند به گروهى که بر طبق ماده ٩ این کنوانسیون تشکیل شده است تسلیم نمایند و مقررات این کنوانسیون را به مورد اجرا گذارند.
٢ – نسخى از این گزارشها توسط دبیرکل سازمان ملل متحد به کمیته ویژه آپارتاید ارسال خواهدشد.
ماده ٨ – هر کشور طرف این کنوانسیون مى تواند از هر رکن ذى صلاح سازمان ملل درخواست نمایند، به
منظور جلوگیرى و منع جنایت آپارتاید بر طبق منشور ملل متحد هر اقدامى را که مقتضى مى داند به عمل
آورد.
ماده ٩ – ١ – رییس کمیسیون حقوق بشر باید گروهى متشکل از ٣ عضو کمیسیون حقوق بشرى که در
ضمن از نمایندگان کشورهاى طرف این کنوانسیون نیز به شمار مى آیند، تعیین خواهد نمود تا کلیه
گزارشهایى را که کشورهاى طرف این کنوانسیون بر طبق ماده ٧ ارایه مى نماید مورد رسیدگى قرار مى دهند.
٢- اگر در بین اعضاى کمیسیون حقوق بشر نمایندگانى از کشورهاى طرف این کنوانسیون وجودنداشته
باشد و یا اگر تعداد این نمایندگان کمتر از سه نفر باشد، در آن صورت دبیرکل سازمان ملل بعد از مشورت با کلیه کشورهاى طرف این کنوانسیون، نماینده و یا نمایندگانى از کشورهاى طرف این کنوانسیون که از
اعضاى کمیسیون حقوق بشر هستند تعیین خواهد کرد تا در کارگروهى که برطبق بند یک این ماده تشکیل
شده است شرکت نمایند تا آن هنگام که نمایندگان کشورهاى طرف این کنوانسیون به عضویت کمیسیون
حقوق بشر انتخاب شدند.
٣ – این گروه مى تواند قبل از شروع یا بعد از پایان جلسه کمیسیون حقوق بشر در طى مدتى که بیش از ۵
روز نخواهد بود تشکیل جلسه دهد تا کلیه گزارشهاى ارایه شده طبق ماده ٧ را بررسى نماید.
ماده ١٠ – ١ – کشورهاى طرف قرارداد این کنوانسیون به کمیسیون حقوق بشر این اختیار را مى دهند که
الف – از ار
گانهاى سازمان ملل درخواست نماید، در هنگام ارسال نسخ دادخواستها طبق ماده ١۵ کنوانسیون